بیداد

2011-08-12T16:57:00.001+04:30

گاهی دلت می گیره برای خودت. برای خراب شدن رابطه هات. برای اینکه هیچ وقت نتونستی خودت باشی. اون طور که می خوای باشی.

2008-10-31T23:55:00.001+03:30

احتضار

2008-10-29T16:59:00.001+03:30

نیستم و نمی رسم. زندگی این روزها فرصتی برای خودم نمی دهد دیگر. حرف هم نمی شود زد اینجا. بهتر نیست درش را تخته کنم و بروم ؟

...

2008-09-21T19:48:00.001+03:30

وقت ندارم به خودم برسم. اين روزها تا به خودم مي آيم شب شده و از خستگي ناي نشستن و سر و كله زدن با سيستم را ندارم. مدت هاست نه نوشته ام و نه وبلاگي خوانده ام. حس ندارم براي اين كارها ديگر. وقت نمي ماند. شايد وقت تخته كردن اينجا رسيده باشد. هر چند مدت ها تخته بود درش. جايي كه راحت نيستي را بياد بست. يا مي يندمش يا ادامه اش مي دهم. شايد هم بروم جاي ديگري كه كسي نشناسد و بشود كمي نوشت. نمي دانم... اين شب حالم خوب نيست. دوست دارم يك دل سير گريه كنم...

آستان دزد رضوي ؟

2008-08-27T20:26:00.001+04:30

همين را كم داشتيم كه عكس اين را هم با اين لبخند پر از زذالت را بر ديوار ببينيم. البته در دستگاه دزد و ثروتمندي مثل آستان قدس كه معلوم نيست چه ثروتي دارد كاملن طبيعي است. جالب اين بود كه بين دو عكس از اين آقا ، عكس خميني و خامنه اي و در ابعاد كوچك تر قرار داشت. هنوز وقتي ياد ناصرش مي افتم حالم بد مي شود.

...

2008-08-27T20:04:00.001+04:30

روزها زير آفتاب داغ و گرماييكه سوزانده است پوست صورتم را با تجهيزات كار مي كنم. بالا مي ورم از پايه ها و آهن ها داغ دستانم را نوازش مي كنند. بوي گند انواع روغن ها و گريس ها را تحمل مي كنم. و با بدني عرق كرده و خسته بر مي گردم خانه و تا به خودم مي آيم روز بعد فرا مي رسد. گاهي با خودم فكر مي كنم من اني هستم كه بايد باشم ؟ هميشه چگونه خودم را تصور مي كردم بعد از اين همه درس و دانشگاه رفتن ؟ به خودم اميد مي دهم اولش است و بهتر مي شود. ولي مگر مي شود توي اين كشور اميدي به بهبود داشت ؟ ما عادت داريم به اينكه خيلي از چيزهايي كه دوست داشتيم هميشه را تنها در رويا ببينيم و از خيالش لذت ببريم و غرق شدن در زندگي ، در سختي هايي كه اين ها از زندگي برايمان گذاشته اند ، در واقعيت آن ها را از ما بگيرند...

پ.ن : با تمام اين حرف ها دارم به چيزي مي رسم كه ارزش تمام اين سختي ها را دارد. ارزشي فراتر از اين ها را هن دارد. همين كه آرامش مي دهد به من كافيست و همين كه دوستش دارم...

...

2008-08-27T19:36:00.001+04:30

حذف شد اين پست. چون هم تكراري بود و هم ... تكراري ديگه

...

2008-08-22T19:31:00.001+04:30

تجربيات جديد هميشه هيجان انگيزند و بايد نهايت استفاده را از آن ها كرد و يك نوعش اشنايي با آدم هايي با طرز تفكري متفاوت و تازه است كه مي تواني از مصاحبت با آن ها لذت هاي فراواني هم ببري. خوشحالم كه در چنين شرايطي قرار گرفتم. اين اتفاق كه در حال شكل گيري در زندگي ام است خيلي بزرگ تر از آن چيزي است كه تصورش را مي كردم و قدرش را بايد بدانم.

هر كجا هستم باشم ، آسمان مال من است

2008-08-22T19:09:00.001+04:30

عادت كرده ايم ؟ حقمان است ؟ پوستمان كلفت است ؟ صبوريم ؟ شرم و حيا زيادي داريم ؟ تا كي بايد وقتمان هدر دهيم و در انواع و اقسام صف ها ، براي چيزهايي كه مي شد و مي شود راحت به دستمان برسد ، يك لنگ پا آويزان بمانيم؟ چرا بايد ايستادن در اين صف ها بشود عادتمان كه وقتي حاضر نباشي وقتت را تلف كني به هزار و يك چيز متهم شوي ؟ وقتي عمر هايي را كه پاي اين چيزها مثل دود مي رود هوا را مي بينيد دلتان نيم سوزد ؟ قبل ها براي نان و بود و شير. حالا اضافه شده و با كلاس تر. براي بنزين و گاز و كوپن ( ببخشيد كالا برگ ) و تحويل دادن فرم هاي نمي دانم چيه خانوار. چرا صدايمان در نمي آيد ؟ فقط ياد گرفته ايم در برابر همديگر ادعا كنيم و موقع عمل مثل كبك برويم داخل برف ؟ من هم جاي اين ها بودم و اين انفعال و بي خيالي مردم را مي ديدم هر كاري دلم مي خواست مي كردم با اين ها. وقتي صداشان در نمي آيد حتمن خوششان مي آيد از اين همه فشار. "حال هيچ قومي تغيير نمي كند مگر آن قوم حال خود را تغيير دهند " حالا هر چقدر دوست داريم بنشينيم به پاي منجي تا بيايد " شايد اين جمعه بيايد " خودمان را گول بزنيم و بگذاريم تا اين ها هم با اين خرافه ها بيشتر خونمان را درون شيشه كنند. باز هم برويم نامه در چاه جمكران بياندازيم تا همين ها به ريشمان بخندند و ثروت ها را بالا بكشند. هر روز كه مي گذرد وضع بدتر مي شود. جامعه اي كه هر شبكه رسانه اش شيخي در حال موعظه و دادن درس اخلاق روايات از درستكاري است ، بوي فساد از درونش بيشتر بالا مي زند. مردمي كهاز يك طرف از دروغ گفتن و كلاه گذاشتن سر همديگر و دل شكستن و غيبت كردن و خوردن حق ابايي ندارند و از طرف ديگر عاشق سينه چاك حسين هستند و پول ها صرف ضريحش مي كنند ، دوستدار ضامن آهويشان هستند ، ماه رمضان قران بر سر مي گيرند ، تولد منجي شان شيريني و شكلات پخش مي كنند و جا نماز آب مي شكند. كساني كه از دين و مذهب فقط غيرت و ناموس بازي اش را بلدند و كافيست شور و شوق چند دختر اين مرز و بوم را ببينند تا احساس كنند غيرتشان لك دار شده است.

نمي دانم اين سرزمين به كجا پيش مي رود. اينگونه كه آينده اي جز در هم شكستن اجتماعي در انتظارش نيست. جامعه ي ما بيمار است ، بيماري كه چيزي به مرگش نمانده و هيچ كس دنبال درمانش نيست و فقط سعي مي كنند كه صدايش در نيايد. و در اين مرگ همه مقصريم. از آن حكمرانان مستبد تا ما كه مي بينيم و صدايمان در نمي آيد و مي گذريم از كنار همه چيز. ديگر حال وطن پرستي ندارم. فقط دلم جايي مي خواهد كه كمي آرامش داشته باشد برايم و كمي بفهمم لذت زندگي يعني چي.

...

2008-08-22T00:35:00.001+04:30

خدا در قلب انسان هاست...

پ.ن : هست ؟ نيست ؟ كجاست پس ؟ گمشده فكر كنم.

بي خوابي

2008-08-18T01:09:00.001+04:30

شب هاي كشداري است. صداي جيرجيرك و مني كه نمي دانم چرا با اينكه چشمانم خواب مي خواهند ، نمي روم بخوابم. هميشه در مواقعي كه كه انتظارش را ندارم ذهنم مي رود سراغ خاطرات گذشته و دوره مي كند برايم روزهايي كه ديگر نيستند. هنوز كه هنوزه چشمانش برايم تازگي دارند. وقتي خيره مي شود به جايي و در فكر مي رود ، يا وقتي نگاهم مي كند چنان نفوذي دارد كه درد تيزي نگاهش دلم را مي خراشد و من لذت مي برم از اين درد. سعي مي كنم بين اين سير و سياحت در احوالات گذشته ببينم از كي من اسير نگاهي شدم كه هنوز هم برايم تر و تازه است. زمانش را به خاطر نمي آروم. يعني يهوئي نبود. به مرور زمان حس كردم چشماني هست ، نگاهي هست كه مانند آهن ربا مرا جذب مي كند به خودش ، مي كشد. مغناطيس قوي اي هم داشت و هنوز هم دارد...

Sunshine

2008-08-18T00:21:00.001+04:30

دانشگاه

2008-08-15T21:37:00.001+04:30

به شدت دلم براي محيط ها آكادميك و دانشگاهي تنگ شده است. براي تب و تاب واحد برداشتن ، آزمايشگاه ، پروژه هاي كوچگ و بزرگ. براي تب و تاب ها شب ها امتحان. محيط دانشگاه تنها جايي است كه حس پويايي زيادي دارد برايم. افسوس مي خورم كه نتوانستم از چهار سال آن استفاده كنم. البته به اين هم بستگي دارد در كدام دانشگاه و كدام شهر باشي.

چند گانه طولاني

2008-08-11T00:04:00.001+04:30

الف. هيچ كس بار گناه ديگري را بر دوش نخواهد كشيد و براي انسان چيزي جز سعي و كوشش او نخواهد بود و هر كسي نتيجه سعي عمل خود را خواهد ديد. ( نجم- 38 تا 40 )

ب. امروز وقتي كنارم بودي و مي ديدم كه بعد از چند سال بالا و پائين پريدن ، به يك قدمي ات رسيدم نمي داانستم چه بگويم. ياد تمام اوج و فرودها افتادم. تمام لحظاتي كه همه چيز را در آستانه نابودي و تمام شدن مي ديدم. اينكه چطور گذشتيم از كنار اين فشار ها و بحران ها. در اوج نااميدي ها كور سوي اميد تابيدن گرفت. ادامه دادم چون ايمان داشتم راهم درست است. ايمان داشتم به چيزي كه مي رسم ارزشش والاتر از اين حرف هاست. تمام توانم را صرف بلند كردن گوهري كردم كه سر راهم نمايان شده بود و نمي شد از كنارش ساده گذشت. كنارت آرامشي را دارم كه تا به حال تجربه نكرده بودم. وقتي امروز به يك قدمي ات رسيدم ... تو را نمي دانم ، ولي من در آن شادي و سرخوشي در اوج بودم. بالاي ابرها. يك حس سبكي.

پ. آدم ها رواني عجيب دارند. علاقه خاصي به واكاوي اين روان دارم. دوست دارم هر از گاهي لختي تنهايي بنشينم و خودم را و روانم را مثل قطعات يك پازل از هم جدا كنم تا ببينم چه دارد. تا ببينيم كجايش زخمي دارد كه اين همه آرار دهنده مي شود برايم. كجايش هنوز ناشناخته است. كجايش تا به حال پر نشده و بلا استفاده مانده است.كجايش را لازم ندارم و مي شود دور انداختش. اين ماه ها و سال ها ( از شروع دانشگاه تا به الان ) آن قدر اتفاقات و تغييرات زياد بوده اند ، آن قدر در حال دگرديسي و تحول بود كه به هيچ عنوان نمي شد تحليلش كرد. و حالا كه كمي آرام گرفته ، فرصتش نيست. خيلي دلم مي خواهد كي بار گوش كنم حرف هاي اين كودك درون را كه اين قدر مظلوم به گوشه اي رانده شده است. از تحليل خودم و رفتارهايم كمي آرام مي شوم.

ت. هنوز ياد نگرفته ام كه بالا بودن توقع از ديگران جائي ضربه اش را مي زند به آدمي زاد. سعي كردم درست رفتار كنم ، ولي گاهي خراب تر كردم. راحت ترين كار اين است كه كم توقع باشي. حتي از نزديك ترين كساني كه خيلي به آن ها نزديكي. در اين صورت رفتارهايشان ديگر آزارت نمي دهد. و هر وقت ديدي ديگر به دردت نمي خورند راحت ميتواني كنارشان بگذاري و دنبال جديدترش بگردي.

پ. " مي شه خدا رو حس كرد تو لحظه هاي ساده ". امروز فهميدم كه چند تا ديد نسبت به خدا دارم. يكي همان تصويري است كه از كودكي ، تا زماني كه خدشه دار نشود ، محيط و پدر و مادرها مي سازند. يكي تصويري است كه مولانا و آن عرفانش برايم ساخت ، و يكي آن تصور لطيف دكتر شريعتي از خدا بود. و حالا من با تمام اين تصويرها كمي مشكل دارم دارم.

.

2008-08-09T16:41:00.001+04:30

فقط افرادی که ايمان قوی دارند می‌توانند رفاه شکاکيت مذهبی را تجربه کنند.
فردريش ويلهلم نيچه

.

2008-08-04T23:08:00.001+04:30

سوزم از سوز نگاهت هنوز ...

.

2008-08-02T18:17:00.001+04:30

پ.ن : چندين بار نوشتم ولي حذف كردم. اين روزها به شدت درگير خودم هستم. دلم مي خواهد بريزم بيرون اين بغض ها و حرف هايي را كه گير كرده اند ولي نمي توانم. اينجا دارد كاركردش را برايم از دست مي دهد. از خود سانسوري خودم خسته شده ام. هي مي زند به سرم بنويسم و خالي كنم فكرم را ولي موقعش كه مي رسد انگشتانم روي صفحه ي كليد قفل مي شوند. گاهي اين حس تنهايي مثل بختك مي افتد روي روح و روانم. نمي دانم زير آن لايه هاي عميق و دروني روجم چه چيزي نهفته است كه اين قدر عذابم مي دهد. چيزي نمي بينم ، ولي اين ناخنك زدنش به روانم را كاملن حسن مي كنم. اگر دستم به آن نرسد.

پ.ن2 : عكس را از جائي برنداشتم.

.

2008-08-01T23:27:00.001+04:30

روزهايي هستند كه آدمي دوست ندارد تمام شود و به پايان برسد. روزهايي كه انگار روي زمين نيستي و دوري از تمام دغدغه هاي هميشگي. همان لجظه هاي ناب زمان حال. و چقدر شيرين است اين لحظه ها. حلاوتي دارند باور نكردني. عمر كه تمام مي شود و روزگار ما هم به پايان ، پس چرا قدر ندانيم اين روزها را ؟ شيريني شان را چرا اكنون استفاده نكنيم. شايد بماند تلخ شود.

دوره ها

2008-07-30T17:15:00.001+04:30

دلم تنگ خواهد شد براي تمام چيزهايي كه روزگاري رويايم بودند و دوره اش گذشت. براي آن لذت هاي كوچكي كه ديگر كهنه شده اند و بايد گذاشت كنج صندوقچه ي ذهن. از وقتشان گذشته است. حال بايد به فكر اين باقي مانده بود تا مثل قبل پر نباشد از حسرت و كم كاري و دست كشيدن از آن ها به خاطر دلايل پوچ و كم اهميت. دوره هاي زندگي يكي يكي به سر مي آيند. هر كدامشان شرايط خودشان را دارند با هدف ها و برنامه هاي خاص خود. فرصت هاي گذشته را كه نابود شدند را نمي شود بازگرداند. ولي از هميني كه مانده مي شود بيشتر استفاده كرد. هنوز حس مي كنم زندگي ام عرضي ندارد و طولش به سرعت در حال تمام شدن است. خيلي سريع پيش مي رود. روزها و هفته ها را نمي فهمم گاهي.

شايد يك اتفاق بزرگ در زندگي ام بيفتد. يك مسوليت سخت و سنگين ولي شيرين. اتفاقي كه تمام سرنوشتم را مي تواند عوض كند. در اين دوره ي جديد نمي خواهم زياد افسوس تلف شدن عمرم را بخورم. براي رسيدن به اينجا خيلي تلاش كردم و انرژي گذاشتم.

.

2008-07-30T16:26:00.001+04:30

گفتم كه من ترنجم كه اندر جهان نگنجم

گفتا به از ترنجي ليكن به دست نيايي...

.

2008-07-29T21:14:00.001+04:30

رویدادها ، و به احتمال زیاد جنبه هایی از شخصیت در رشد زندگی تازه اخلال ایجاد می کنند. ممکن است از اینکه نمی توانی عمل درست را انجام دهی احساس ترس و جرئت از دست دادن کنی.
اما به جای ترس ، چیزی که در اینجا لازم داری کوشش پیوسته و سعی زیاد است. آنچه را که اتفاق افتاده با دقت مورد مطالعه قرار بده. نقش خودت در آن ، نیازهای خودت را یا نیازهای دیگران را در نظر بگیر. آیا خواسته های خودت را به نیازهای دیگران ترجیح می دهی؟ آن قدر به پوست کندن ادامه بده تا بتوانی انع رشد خود را در این وضعیت مشخص کنی. بعد با نفوذی نجیبانه از باد تقلید کن.
ممکن است لازم باشد بار دیگر خاک را تقویت کنی. در عین حال از طریق آمادگی صحیح ، رشد حتمی است.

از مريم گلي

اروتيك بازي ديني

2008-07-26T20:06:00.001+04:30

از اين دست جملات و نوشته ها در مذهب ما زياد است. نمي دانم مهدي اي را كه هيچ كس نديده و از نظرها پنهان شده است و هيچ اثري هم از او نيست ، از كجا اين ها مي فهمند كه دلرباست ؟ حالا قرآن براي يوسف كه قرار بوده زليخا را تحت تاثير و تحت تحريك و هوس قرار دهد چنين صفتي به كار برده ، حالا نه تصويري از يوسف است و نه زليخا و نه اين هايي كه اين ها. اين علاقه تعريف و تمجيد و زيبا روي نشان دادن اين انسان هايي كه به نظرم به شدت انسان بوده اند چيست ؟ زياد است از اين تمثال ها و نقاشي هايي كه محمد و علي و حسين و ابوالفضل را اين قدر زيبا و بدون عيب ايراد نشان مي دهند. هر چه بيشتر زمان مي گذرد از چيزي گردهاي خرافات و اسطوره زايي بيشتر مي شود. اين اروتيك بازي ها در دين ما زياد است. كه البته بيشتر مختص به مردان مقدسش است. هنوز خنده ام مي گيرد از اين چهره دلربايي كه كسي نديده و معلوم نيست كه اصلن وجود دارد يا نه ؟

.

2008-07-26T18:55:00.001+04:30

من به چشمان خيال انگيز تو معنادم...

تمركز

2008-07-19T21:20:00.001+04:30

اينكه بتواني در اوج فشاري كه به تو وارد مي شود ، زماني كه همه ي درها پيش رويت بسته اند خونسرد و منطقي برخورد كني ، و حساب شده عمل كني ، چندين قدم در زندگي از بقيه جلو هستي. تفاوت بين آدم هاي بزرگ ، كه پله هاي ترقي را مي توانند راحت تر و سريع تر طي كنند ، در چنين جاهايي مشخص مي شود.در اوج بحران هاي مختلف كه افراد معمولي كنترل ذهني و تمركز خودشان را از دست مي دهند و در تلاطم بين استرس ها و تنش ها هستند ، تو بتواني فكرت را متمركز كني بر روي راه هاي موجود براي رهايي از مشكلات و بن بست ها هم آرامش مي گيري و هم جلو مي افتي. نمي دانم اين توانائي ها ذاتي هستند يا اكتسابي. پيدا كردن اين توانايي ها در زندگي روزمره بسيار مهم و حياتي هستند. توانايي غلبه بر استرس ها و احساساني كه باعث بلوكه كردن كامل منطقت مي شود و به كار گرفتن فكر جز امتيازاتي است كه هر كسي ندارد و به دست آوردنش مستلزم تمرين زيادي است.

598

2008-07-18T17:45:00.001+04:30

ما آخر نفهمديم اين قطع نامه 598 جام زهر بود كه خميني نوشيد ( طبق همان نامه اي كه چندت وقت پيش هاشمي رفسنجاني در جريان كل كل هايش با محسن رضائي منتشر كرد ) يا اينكه جز افتخارات و هوشمندي او بوده است. اين ها تكليفشان با كارهايي كه كرده اند روشن نيست ، بعد مي خواهند بيايند به وضع مردم و ملت برسند.

خسرو شكيبائي...

2008-07-18T17:03:00.001+04:30

هنوز بهت زده نگاه مي كنم به خبر. خسرو شيكبائي در گذشت. باور كردنش مشكل است.حميد هامون ، مراد بيگ روزي روزگاري هم رفت ؟ يكي از دوست داشتني ترين و تواناترين بازيگران سينما و تلويزيون ايران دار فاني را وداع گفت تا سينماي ايران يكي ديگر از بزرگان خود را از دست بدهد.

مرتبط :

خسرو شكببائي درگذشت / خبرگزاري ايرنا

خسرو شكيبائي به خاطره ها پيوست / خبرگزاري ايستا

خانه سينما پيگير تشييع پيكر خسرو شكيبائي

پيكر خسرو شيكبائي پس فردا تشييع مي شود

برق

2008-07-16T13:59:00.001+04:30

قرار است با برق دار شدن پست 400 كيلو ولتي سبزوار در چند روز ديگر ، خراسان به طور كامل به شبكه سراسري برق ايران متصل شود. در صورت انجام شدن اين مهم ، شبكه برق كشور مي تواند كمبودهايش را از شبكه خراسان فراهم كند و هر نوع كمبود بارش را از شرق كشور تامين كند و اين يعني احتمال اعمال برنامه ي خاموشي مانند تهران در خراسان و مشهد. و فلج شدن يك قسمت از كشور به دليل نالايقي و عدم كفايت براي مديريت يك كشور.

.

2008-07-16T13:30:00.001+04:30

دولتي گدا خوابيده بر ثروت فراوان

2008-07-06T18:29:00.001+04:30

پمپ بنزين نرسيده به شهرستان خواف

.

2008-07-06T18:19:00.001+04:30

چند روز پيش بلوتوثي ديدم توي موبايل ها از عكس گرفتن جواد (؟) يحيوي با چند عدد دختر خانم ، كه قطعن آن معيارهاي اسلامي حكومت را نداشتند. هر چند باز هم افسوس مي خورد آدم به توزيع اين بولوتوث ها و حس حريصانه ما به ديدن اين بخش از اين زندگي خصوصي مردم ، به خصوص افراد مشهور ، از اينكه نوع قدرت و جامعه مجبور مي كند كه ما به ديگران دروغ بگوييم و نقش بازي كنيم هم ناراحت كننده است. خيلي از همين دست اندكارن تلويزيون و افراد مشهور هستند كه نوع و سبك زندگي خصوصي و اعتقاد هايشان تفاوت چشم گيري با خط مشي حكومت دارد ، ولي وقتي مقابل رسانه اي قرار مي گيرند ، نه تنها جرات ابراز عقيده خود را ندارند بلكه مجبور به نقش بازي كردند و دروغ گفتن هم مي شوند. وقتي بلند پايه ترين مقامات اين كشور دروغ گفتن برايشان امري عادي شود ، وقتي كساني كه داعيه نماينده خدا بودن و اخلاقشان گوش فلك را كر كرده است ، دروغ و ريا را تبليغ كنند ، هيچ انتظار اميدوار كننده اي نمي شود از اين جامعه داشت جز تخته گاز رفتن به سوي فروپاشي. نسلي كه اين ها تربيت كردند هزينه سنگيني خواهد داد.

.

2008-07-03T21:46:00.001+04:30

بعد از يك هفته ماموريت و رفت و آمد بين جاده ها برگشتم تا ببينم هفته ي بعد چطور مي گذرد. خوب بود و استفاده ها كرديم فراوان از اين مدت. فعلن اين عكس باشد تا بعد سر فرصت برسيم به اين چند روز.

When you alone

2008-06-26T16:07:00.001+04:30

به آرامي شب از خواب بيدار مي شوي. بين صداي باد و به هم خوردن برگ درختان ، چشمت مي افتد به ماه كه بين رقص آرام شاخه ي درختان ، خودنمائي مي كند. باد صورتت را مي كاود ، دلتنگش مي شوي ، حس مي كني جايش در كنارت خاليست. دوست داتشي آنجا مي بود و در آغوشش دوباره به خواب مي رفتي. طعم شيرين بودنش را مي چشيدي. ولي... تنها قطره اشكي است كه آرام از گونه ات سر مي خورد و تو دوباره چشمانت را مي بندي تا شايد در خواب ...

Mistakes

2008-06-26T15:19:00.001+04:30

جاهايي وقتي خراب كاري كني ، ديگر به راحتي نمي شود درستش كرد. همه چيز بدتر مي شود ولي بهتر نمي شود. بعضي اشتباهات تاواني دارند كه بايد بپردازي و كسي جز خودت مقصر نيستند. همان بهتر كه به حال خود رهايشان كني تا زمان كمي از بار سنگينش را كم كند. بايد اين متهم بودن و مقصر بودن را تحمل كني. اينكه هر كس ، هر جا ، يك گوشه و كنايه اي بزند به تو و نتواني ، يعني حق نداري اعتراضي كني.

خدا

2008-06-25T21:45:00.001+04:30

در يك دوره خاص نبايد هر كتابي را بخواني. هر فيلمي را ببيني. به هر چيري فكر كني و براي خو.دت سوال درست كني و بماني در جواب هايش. خصوصن در مورد چيزهاي هول انگيز. مدت هاست احساس بدي پيدا كرده ام. حس ميكنم درونم تهي شده است. آن پري قبل محو شده است. دوباره شده ام معلق در زمين و هوا. بدون تكيه گاهي و بدون دريچه نوري. خدايم را گم كرده ام. شك كردم به آن چه كه در ذهن ساخته شده بود برايم ، با انچه كه بايد باشد در وجود من. آن قدر درگير كسائل ماورائي كردم خودم هم نمي دانم ديگر به چي و به كي معتقدم ، باور دارم. ازاين حس بدم مي آيد. از اينكه تعلق نداشته باشي به چيزي يا كسي. اينكه قبل ها هويتت را چيزي تعريف كند كه حالا ديگر برايت اعتباري ندارد. ديگر پايه و اساسي ندارد. نمي دانم به خود وجود خدا شك كردم اين روزها ، يا به نوع بودنش ، به آن چيزي كه هست. اصلن ارزش ندارد كه براي حقيقت و اينكه خودت فكر كني و انديشه كني ، اين گونه آرامشت را به باد دهي. اگر برود ، ديگر سخت بدستش مي آوري. وقتي پايه تمام فكرت ويران شود ، هيچ چيزي با ثبات نمي تواني رويش بسازي. با كوچكترين نسيمي مي ريزد. مگر اينكه دوباره از نو بسازي ، كه بسيار طاقت فرسات و وقت گير. بايد فكر و ذهنت از همه چيز و همه كس آزاد باشد.

پ.ن : خوب نيستم. آرامشم را گم كردم. حسرت مي خورم به روزهايي كه بود اين وجود در درونم ، من آرام بودم به معناي كامل. روزهايي كه غزل هاي مولانا ديوانه ام مي كرد. حال جلال الدين مرا هم از خود بي خود مي كرد. آن روزها ، خودش رفت كنار و من را بخشيد ، از روي رحمت و بزرگي اش. رفت و خالي شدم از او.

بلوتوث جديد چي داري ؟

2008-06-23T20:17:00.001+04:30

موضوع برنامه چراغ خاموش ديشب جالب بود. بحث پديده تكثير فيلم هاي خصوصي توسط بلوتوث هاي موبايل و چند تا مصاحبه با قربانيان اين عمل. راستش نمي شود در اين مباحث سريع قضاوت كرد و يك مقصر پيدا كرد و گردنش را زد و خلاص به اين سادگي حل نمي شود. موضوع را بايد شكافت و عميق ديد كه چرا چنين معضلي در جامعه ما وجود دارد. اصلن چرا بايد مردم ما اين قدر علاقه به ديدن چنين چيزهايي داشته باشند و بعد به قول زيبا بروفه با آدم بد برخورد كند. ميل مفرط جامعه ي ايران براي با خبر شدن از زندگي خصوصي ديگران چيست ؟ خصوصن بازيگران و ورزشكاران. اينكه تنها بيايي و توزيع كننده را محكوم كني زياد عادلانه نيست. در جايي تا وقتي تقاضا نباشد ، چيزي براي عرضه وجود نخواهد داشت. اينكه اين معضل پيش آمده است را بايد در درون جامعه ديد. كه چه شده جامعه ي ما اينقدر تشنه ي ديدن اين صحنه ها شده است. فكر مي كنم همان موضوع زهره اميرابراهيمي بارزترين مثالبراي اين جريان باشد. تعداد زيادي از مردم بعد از ديدن فيلم ، شروع به محكوم كردن و اظهار تاسف كردن ازپخش شدن فيلم كردن و احساس ترحم نشان دادن به آن دختر. حرف من اين است كه ما ( نمي گويم آن ها ) با اينكه شنيده بوديم كه چيست محتواي فيلم و از موج گسترده ي حرف و حديث هاي آن اطلاع داشتيم چرا باز هم از ديدن آن دست نكشيديم ؟ چرا برايمان جالب است خصوصي ترين روابط يك آدم را به چشم خود بيبنيم ؟ در مورد بقيه موارد هم همين حرف ها صدق مي كند. تا وقتي ما به دنبال اين چيزها نباشيم ، هيچ آدم سود جوي بي خانواده اي برايش صرف نمي كند كه اين قدر خودش را به زحمت بياندازد و ببرد آبرويي يك خانواده را. اميدوارم آن قدر كه توزيع كننده را گناهكار مي دانيم ( و همين گونه هم هست ) به فكر اصلاح فرهنگ حاكم بر خودمان باشيم. آبروي ديگران را آبروي خود بدانيم. ما ايراني ها ظرفيت استفاده از فن آوري را نداريم. اگر داشتيم ، الان با اين همه ثروت و خلاقيت جايمان اين جا نبود.

پ.ن : وقتي زيبا بروفه مي گفت كه بعضي از مردم با ديدن فيلم عروسي من برخورد بدي با من داشتند خيلي ناراحت شدم. از دست همان بعضي مردم. از اينكه هنوز ياد نگرفتيم به زندگي خصوصي و عقايد خود احترام بگذاريم. اينكه بفهميم كه ما اجاز نداريم براي زندگي بقيه نظر دهيم و قضاوت كنيم. تا زماني كه اين پيش زمينه هاي ذهني دخالت در زندگي ديگران و قضاوت كردن در مورد آن ها در ما باشد هيچ پيشرفتي نخواهيم كرد و وضعمان بدتر مي شود ولي بهتر نمي شود.

پ.ن : دلم ميسوزد براي قربانيان اين چيزها كه دخترها هستند ، كه از روي بي خبري و سادگي و به راحتي ، يك نفر اجاز مي دهد حيثيت و آبروي او را به باد دهد. حالا طرد شدن او توسط خانواده اش به كنار ، كه به جاي حامي و تكيه گاه و تنها اميدش ، اولين جايي است كه او را از خود مي راند. پسرها اينجا چندان صدمه اي نمي بينند. اين هم از بركات نظام مقدس است. يكي نيست بگويد چرا لذت مي بري از اين بي آبرو كردن.اگر راضي شده است به اين كار با تو ، يا آمده است خودش هم لذتي ببرد ، چرا آن را براي او تلخ مي كني ؟

آغشتگي

2008-06-23T00:03:00.001+04:30

يادت هست نوشته بودم از آغشته‌گی چه می‌ترسم؟ آدم کسی را دوست می‌گیرد، و همه‌ی دارایی‌اش، مکان‌هایش، موسیقی‌هایش، کلماتش، خاطره‌ها و یادهایش را، بی فکر فردا، آغشته‌ی او می‌کند. زمانی، می‌رسد که ناگزیر باید خدانگهدار بگوید و آن وقت، دیگر تحمل سنگینی حضور هیچ چیزش را ندارد.

متن از اينجا

پ.ن : ترس هاي آدمي كم نيستند. بعضي بزرگ و حجيم . بعضي كوچك و كم اهميت. اين روزها كه فكر مي كنم مي بينم خيلي از چيزهايي كه دارم آعشته اند به او. در همه چيز من سهمي دارد. ترس غيبتش و خلائي كه ايجاد مي شود خيلي وحشتناك است.

Lost

2008-06-22T23:55:00.001+04:30

من مانده ام اين Lost واقعن تمام شد ؟ اين آخرش يعني چي ؟ خيلي بي سر و ته نبود ؟ اين جيكوب كي بود ؟ چارلز ويدمور كي بود؟ شايد آخرش نبوده و از بس طرف خسته شده بوده اسمش را گذاشته قسمت آخر ؟ كسي مي داند آيا بعد از ناپديد شدن جزيره باز هم اتفاقاتي مي افتد ؟ چرا جان لاك توي تابوت بود ؟ فعلن ما ماندهاين حيران.

بچه لوس

2008-06-22T23:27:00.001+04:30

هنوز جوهر كارت پايان خدمت خشك نشده ، مي روم سر كار. البته قاعدتن اين اوايل لنگ در هوا هستم و مشخص نيست. ولي باز هم خدا را شكر كه معطل كار نشديم توي اين وضعيت مديريت امام زماني اين حاكمان. كارش بايد خوب باشد. حداقل تنوع دارد و مثل اين پشت ميز نشين هايي كه فقط يك جا هستند نمي شوي. ( مثل خدمت كه محصور بودي در يك مكان خاص ). بين همين شهرستان هاي نزديك بايد رفت و آمد كنيم. براي كار ياد گرفتن خوب است. تا چه شود.

هنوز هم گاهي عكس العمل هايم در برابر آنچه كه اتفاق مي افتد ، نا معقول و بچه گانه است. با تمام اينكه مي دانم اين مشكل را دارم ، ولي موقع پيش آمدن فراموش مي كنم كنترلش كنم و به يك بچه ي لوس و غير منطقي تبديل مي شوم كه خودم مي خواهم خود را خفه كنم ، از بس كه از دست خودم لجم مي گيرد. جالب است ، خيلي ها مي دانند كه چه نقاط ضعف و اشكالات رفتاري دارند ، خودشان هم اعتراف مي كنند ، ولي وقتي در شرايطش قرار مي گيرند ، باز هم همان مي شوند كه بودند. دليل روانشاختي اش را نمي دانم چيست.

علي شريعتي

2008-06-19T00:25:00.000+04:30

و كسي كه عشق رهايش كند ، " بودني " است كه نمي داند چگونه بايد " باشد "

خدواندا ! در برابر هر چه انسان ماندن را به تباهي مي كشاند ، مرا با نداشتن و نخواستن رويين تن كن.

هنوز هم ، با اينكه خيلي دور شدم از شور و حال شريعتي و كوير و هبوط و ديگر ان باورها چندان عميف نيستند در من ، ولي باز هم براي او ارزش زيادي قائلم. جز كساني بوده كه تاثير غير قابل انكاري در روند زندگي و باورهاي من داشته است. با اينكه نتوانستم تمام كتاب هايش را بخوانم و سخنراني هايش را گوش كنم ، و متاسفم از اين بابت ، ولي همان مقدار برايم كافي بود تا بفهمم كه با چه دنيايي عميقي رو به رو هستم. با آن نثر زيبايش و قدرت تخيل فوق العادهاش. كما بيش مثل بعضي ها اعتقاد دارم كه دوره ي او و افكارش تمام شده است ولي هنوزم هم بعضي حرف هايش كهنه نشده اند و بوي تازه گي مي دهند. مي تواني عينيتش را در جامعه امروز هم ببيني. به اندازه كافي عمر نكرد تا نتيجه كارش را ببيند ولي اگر بود قطعن مثل بعضي هاي ديگر ، شايد خيلي از افكارش را اصلاح مي كرد. هنوز هم شريعتي برايم معلم بزرگي است كه ياد داد خودم هم فكر كنم ، انديشه ام را به كار بگيرم و از داشتن و بيان كردنش نهراسم. 29 خرداد روز وفات اوست. يادش گرامي باد.

"من نه مبلغ مذهب هستم، نه مذهب ارثی را تبليغ می‌کنم و نه تعهدی دارم برای تبليغ دين. اين يک نوع تفکر علمی و تحقيقی من است که به جايی رسيده و آن را می‌گويم. اين اگر مورد قبول مذهبيها باشد يا مخالفين مذهب زياد فرقی نمی‌کند، زيرا اين برداشت شخصی من است، به عنوان شخصی که مطالعه می‌کند و چيزی به ذهنش می‌رسد. («جهان‌بینی و ايدئولوژی»، م. آ. ۲۳، ص ۱۳–۱۲)."

پ.ن :

...

2008-06-17T21:14:00.001+04:30

اشتباه است وقتی زمان سختی را می‌گذرانی، موسیقی عزیزی را یک بند و یک بند گوش کنی.

آن‌وقت، وقتی از آن زمان سخت گدشتی، دیگر نمی‌توانی گوش بدهی به‌ش، نمی‌توانی بر حسب اتفاق بشنوی‌ش حتی. یادت می‌آورد آخر، که آن زمان سخت انگار کش می‌آید، که هیچ چیز نگذشته، فقط لحظه یا لحظاتی، از یادت رفته.

این جور وقت‌ها، نه تنها عزادار آن زمان سخت، که عزادار موسیقی‌ات هم می‌شوی حتی.

از اينجا

از نو

2008-06-15T20:10:00.001+04:30

دوران سربازي هم سپري شد و به خاطره ها پيوست. مثل بفيه دوره هاي زندگي آدمي تبديل شد به يك خيالي كه انگار هرگز نبوده است. تمام آن لحظات ، از روز اعزام تا روزي كه كارت را به دستم دادند ، محو شدند و فقط در ذهن مي شود قسمت هايي از آن را بازيابي كرد و به ياد آورد. جز دو دوره آموزشي ، بقيه اش چندان خاطره انگيز نيست. نمي دانم الان كه دارم اين ها را مي نويسم ، بقيه كساني كه روزها و شب ها با هم بوديم ، با هم زندگي كرديم ، خنديديم ، تنبيه مي شديم كجا هستند و چه كار مي كنند. اينكه در اين مدت زمان اين آدم هاي دور و نزديك يك جا جمع شوند ، از شهرهاي مختلف و با اخلاق و فرهنگ و تفكر مختلف ، جالب است. يادش بخير شب هاي سرد اردوگاه در تهران كه چقدر چسبيد. خنده هاي موقع تيراندازي و كلاس هاي مزخرف. شب هاي شيراز كه هر جايش خاطره اي دارد براي خودش. حافظيه و سعديه و نخلستان ترنج و ... . نگهباني هاي شبانه و منطقه هاي نظافت و خوشي ها و شادي هاي دسته جمعي. بعدش آن سه ماه كذايي دور از خانه و خانواده و بدتر از همه به ريختن برنامه هايم و ترس از دست دادن ارزشمندترين چيزي كه در زندگي دارم. گذشت با تمام بدي ها و خوبي هايش. درست است كه هدر شد برهه اي از زندگي من و خيلي هاي ديگر و كاري هم نمي شد كرد ، ولي تجربه هاي خوبي هم داد به من. اينكه صبر و تحملم را توانستم بالا ببرم. مهم تر از همه اينكه گاهي اوقات چاره اي نداري جز صبر و گذر زمان. به بعضي چيزها براي حل شدنش فقط بايد زمان بدهي. هر كاري غيراز اين اوضاع را وخيم تر مي كند و شايد تا مرز نابودي تو را پيش ببرد. فقط بايد منتظر بماني زمان كار خودش را بكند و كاري از دستت بر نمي آيد.

به هر حال تمام شد و راحت شدم از آن آدم هاي خشك و غير منطقي كه زندگي شان را بر روي كاري گذاشتند كه ارزشي برايشان قائل نيست و خوشجالم كه اشتباه نكردم و وارد چنين سيستم بيهوده اي نشدم. حالا بايد چسبيد به بقيه زندگي و جبران اين مدت و رو به جلو رفتن.

فوتو بلاگ

2008-06-10T22:54:00.005+04:30

اين روزها خيلي دلم مي خواهد كمي بنويسم. از فكرهايم. از حال و هواي اين روزها. كرم نوشتن تمام شدني نيست. فعلن كه با مشكلات اين سرويس هاي اينترنتي با كيفيت افتضاحشان دارم سر و كله مي زنم كه براي باز كردن بلاگر آدم را كلافه مي كند و شوق و ذوق نوشتن را كور مي كند در تو.
اين فوتوبلاگ سام جوانروح را داشتم زير و مي كردم. خيلي لذت بردم. از عكس هايش و موضعات آنها. عكس هايي از مردم و شهر تورنتو كانادا.

يار

2008-06-10T22:39:00.001+04:30

اي صبا نكهتي از خاك ره يار بيار

ببر اندوه دل و مژده دلدار بيار

نكته روح فزا از دهن دوست بگو

نامه خوش خبر از عالم اسرار بيار

شمارش معكوس

2008-06-08T20:55:00.001+04:30

امروز جالب بود. از فرط بيكاري نمي دانستم چيكار كنم. از اين اتاق به آن اتاق مي رفتم تا حداقل نگويند چرا بيكاري. روزهاي آخر همين است ديگر. احساس مي كنم يك زنداني هستم كه دارد به روزهاي آزادي اش نزديك مي شود. اينكه بعضي افراد اين اجتماع را نمي بينم و قرار نيست ديدگاه ها و سيستم بسته فكريشان را باز هم تحمل كنم خوشحالم. امروز وقتي به آن هايي فكر مي كردم كه تازه مي خواهند بيايند ، ديدم كه چقدر سخت است كه بخواهد كسي اين مدت را طي كند دوباره.

بعد از LOST كه ناتمام ماند و هنوز منتظر قسمت هاي پاياني اش هستيم ، اسير PRISON BREAK شدم. اين هم مثل قبلي پر كشش و هيجان انگيز است. نمي دانم چطوري فيلنامه هاي اين ها اين قدر قوي است. يك كم ياد نمي گيرند اين سريال سازان وطني كه برنامه هاي ضعيفي مثل كارآگاهان درست نكنند. اين هم هزينه چقدر راحت تلف مي شود.

از نو فرمودند

2008-06-07T16:45:00.004+04:30

فردا بايد برگردم پادگان براي گذراندن هفته ي اخر. تحمل اين چند روز آخر خيلي سخت به نظر مي رسد. اميدوارم مشكل خاصي پيش نيايد. مثل هميشه وقتي هنوز اتفاق نيفتاده و به آن فكر مي كنم ، آزار دهنده مي شود برايم. بي دليل درگيري ذهني ايجاد مي كنم. بيست ماه به همين سرعت گذشت.

لينك

2008-06-07T01:29:00.000+04:30

"زن‌هاي جامعه ما همين چهار تا و نصفي دختر باحال كه وبلاگ مي‌نويسند نيستند . حقيقت اين است كه زن‌هاي جامعه ما ، قشر محدود شده ، عقب نگه‌داشته‌شده ، عمدتا بي‌خبر و به شدت محروم‌ي هستند كه خانواده تنها راه حل و شوهر تنها سايهء بالاي سر آنهاست . آنها واقعا باور كرده اند كه "طبع" زنانه آنها موجب آن چيزي است كه هستند "

توي وبگردي هام به onstupidity رسيدم. از نوع ديدگاهش و تحليل مسائلش خوشم امد. هر چند گاهي از واژه هاي زياد محترمانه اي استفاده نمي كند.

جاده هاي دوطرفه

2008-06-07T00:37:00.000+04:30

براي بعضي اتفاق ها نمي شود به راحتي قضاوت كرد و مقصر را شناخت. خصوصن در رابطه هايي كه با افراد داري. هر چقدر هم طرف مقابل مقصر باشد ، تو هم سهمي داري. به دليل اينكه طرف ديگر ماجرا هستي. سعي مي كنم در روابطم اشتباه نكنم. ولي گاهي پيش مي آيد و اين آزارم مي دهد كه با بد رفتار كردن بدتر شود. در روابطم اصلن دوست ندارم تنها يك طرف ماجرا باشم و از طرف مقابل چيزي دريافت نكنم. ( منظورم ماديات نيست ، همان داد و ستدهايي كه در روابط معمول است ). شخصن ادامه چنين روابطي برايم سخت است. اگر زياد ادامه پيدا كند شخصن كنار مي كشم. به دليل اينكه اينطوري حس مي كنم در موضع پائين تري قرار دارم و برايم خوشايند نيست.

...

2008-06-07T00:29:00.000+04:30

#ذهن گاهي ياري نمي كند كه بتواني حرف هايي را به بند جملات و واژه ها بكشي. ميگذارد همين طور بچرخد درون سرت. آن قدر كه خسته شوي از اين همه چرخيدن و سرت كيچ برود. تا دلت بخواهد سرت را باز كني و همه ي آن ها را بيرون بريزي. كاش الان سينوهه اينجا بود و كاسه سرم را بر مي داشت تا اين بخارات مضر و ملعون از ذهم بيرون بروند. بي دليل نيست كه تمركزم را اين روزها سخت مي توانم به دست بگيرم. از يك جايي خود آدم هم خسته هم خسته مي شود. به ستوه مي آيد از اين هم فكر كردن به موضوعات مختلف كه هيچ ربط منطقي هم به هم ندارند و طبعن به نتيجه اي هم نمي رسند.

# در بازه هايي از زمان ، وقتي تنهايي و خيلي عميق رفتي توي خودت ، ناخودآگاه به خاطرات گذشته ات پرت مي شوي. فكرت مي رود طرف اتفاقي كه رخ داده بود و در آن زمان به آن فكر مي كني. انگار داري از ديد سوم شخص به آن اتفاق نگاه مي كني. مثل يك روح و از بالا. ان وقت راحت تر مي تواني در مورد خودت قضاوت كني. در مورد اينكه چقدر با الانت فرق داشتي ، كه بودي و هم اكنون كه هستي. لذت عجيبي مي برم از اين لحظات. اي اين وقفه هايي كه گم مي شوم در خودم.

تند

2008-06-05T00:26:00.001+04:30

زندگي روي دور تند افتاده است. خيلي سريع هفته ها و روزها از پي هم مي آيند و مي گذرند و هر چه تلاش مي كني نمي رسي به آن. و در آخر يك جائي كم مي آوري و جا مي ماني از زندگي. حتي فرصت نمي دهد كه كمي با خودت خلوت كني. من هم آخر كم مي آورم. از ترس عقب نماندن همين لحظه هاي حال را دارم از دست مي دهم. دائم در تلاش براي جبران زمان هاي از دست رفته.

آرزو مي كردم

2008-06-04T14:56:00.004+04:30

آرزو می کردم

که تو از آن من بودی

در روزگاری که بر گل ستم نبود

بر شعر

بر نی

و بر لطافت زنان

اما افسوس

دیر رسیده ایم

ما گل عشق را می کاویم

در روزگاری

که عشق را نمی شناسد

2008-05-23T16:29:00.001+04:30

هميشه مي ترسم از اين وقايع غير قابل پيش بيني. از عدم اطمينان متنفرم. از اينكه قولي بدهي و مطمئن باشي كه همان مي شود ولي اين خدايي كه دوست دارد براي به رخ كشيدن قدرتش به بنده هايش ضد حال بزند ، همه چيز را عوض كند. خيلي تجربه كردم از چيزهايي كه خيلي به شدنش اميدوار و مطمئن بودم و هيچ چيزي در نظرم نميتوانست جلوي نشدن آن ها را بگيرد ولي اتفاق افتاد و مطابق ميلم نبود. براي همين هيچ وقت به كسي قول صد در صد نمي دهم. حتي اگر بدانم كه مي توانم خواسته اش را برآورده كنم. يك گوشه اي احتمال حوادث غير مترقبه را مي دهم كه اگر نشد شرمنده ي طرف نشوم. يا حتي خودم. اين نكته را در اين سريال معروف lost هم مي شود ديد. چپ و راست به هم قول مي دهند و I promise از زبانشان نمي افتد ولي ، باز هم آن چه انتظار ندارند روي ميدهد. فقط قول مي دهم سعي خودم را بكنم ، ولي خيلي وقت ها اين كه چه اتفاقي مي افتد از دستانم خارج است و بر مي گردد به اينكه آن خدا چقدر از ما حال ميكند.

اعلام حضور

2008-05-20T19:15:00.001+04:30

خيلي وقت است كه نيامدم وچيزي بنويسم. نشد اين مدت. خستگي زياد ، نه از فرط كار زياد ، از روي فكر كردن به همه چي و نبود فرصت مناسب دورم كرده است از اين كحيط. هيچ وقت اينجا را نتوانستم آن طور كه مي خواه جلو ببرم. هر دفعه به يك بهانه اي متوفف شد. چرا بي خيال اين وبلاگ نمي شوم ؟ شايد تنها دليلي كه به ذهنم مي رسد اين باشد كه با يودن در اينجا و در صورتي كه خود سانسوري هايم اجازه دهند ، تنها مكاني است كه به خودم نزديك ترم.

حالا ببينم با تمام شدن اين سربازي اعصاب خرد كن باز مي توانم سر و ساماني به اينجا و به خودم بدهم يا نه.

خداوندا ! همهي عالم ترا خواهند ، تا تو كه را خواهي

2008-04-23T17:10:00.000+04:30

خیلی بد است نقطه ضعف بدهی دست کسی و او هم رژه برود بر روی آن و تو مدام با خودت درگیر باشی و کاری از دستت بر نیاید. کی این پنجاه روز دیکر تمام می شود ؟ لحظه شماری می کنم برای تمام شدنش.

2008-04-19T20:14:00.001+04:30

شب ها دیگر خوابم نمی برد. خیلی سخت می خوابم. خواب هم نمی بینم. یادم نمی آید که آخرین خوابی که دیدم کی و چی بود؟ نه رویایی و نه کابوسی. دلیلش را نمی دانم.

فکر می کنم کم کم باید به خودم یک آماده باش کامل بدهم ، برای بدترین چیزی که فکر می کردم که اتفاق بیفتد. حداقل بدانم انتظارش را دارم مرهمی است برای روزی که به سراغم بیاید. مهم نیست که در برابرم چقدرقدرت دارد و چقدر می تواند ضربه بزند. درست مثل این است که وسط میدان جنگ ، با یک دسته ی کوچک پیاده ، انتظار یک گردان زرهی دشمن را بکشی.* بدانی که باید با آن روبه رو بشی و بجنگی. راه دومی نداری. شاید گاهی باید اعتراف کنی که در برابر روزگار و سرنوشت کم آوردی ، شکست خوردی. جایی شاید باید قبول کنی کاری از دستت ساخته نیست. اینکه هر چقدر تلاش کنی ، باز هم چیزهایی از دستت خارج است. سرنوشت ، حکمت ، صلاح. اسمش چیست ؟

برندگی تیغ تیزش را باید آن قدر تحمل کرد تا کند شود. تا دیگر عادت کنی. تا قدرتی نداشته باشد. اگر چیزی باقی بماند... باید زندگی کرد...

* این سربازی برای بعضی تشبیهات به درد می خورد.

2008-04-18T01:43:00.001+04:30

از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود

زنهار از این بیابان وین راه بی نهایت

در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود

از گوشه ای برون آ ای کوکب هدایت

قرارداد

2008-04-16T19:51:00.001+04:30

زن و شوهرها را می‌بینی و هیچ رازی برای کشف کردن وجود ندارد. یک قانون بی نهایت ساده‌ی معامله برای امنیت،‌ امنیت‌ ِ اتکا، امنیت احساس و بدن. معامله‌ای در قبال از دست رفتن چالش‌های بزرگ،‌ از دست رفتن ِ عمده‌ی هیجان. می‌شود امنیت در برابر چالش آزادی.

از : سی و پنج درجه

پ.ن : بعضی حرف ها را دیگران بهتر از خودت بیان می کنند. پس بهتر است خودت چیزی نگویی تا حسش خراب نشود. از چنین زندگی دو نفره ای که حسی در آن نباشد متنفرم. برایم غیر قابل تحمل است. تنها چیزی که نمی توانم مانند بقیه معاملات هضمش کنم همین است. ترجیح می دهم تنها باشم تا ...

عکس

2008-04-13T20:15:00.001+04:30

خلاقیت با ترک معصیت ممکن می شود ؟

2008-04-13T20:13:00.001+04:30

" ...اسلام برای ترک عادت های ناپسندی که با عنوان گناه و معصیت شناخته میشوند و عواقب ناگوار ارتکاب به آن ها در وهله ی اول شخصیت خود فرد را مورد حمله قرار می دهند ، روش های موثری را به کار می گیرد. به گونه ای که با ایجاد زمینه ی عادت به انجام اعمال خیر و شایسته ، در قالب برنامه های عملی منظم ، و مشروط دانستن آثار مثبت آن ها به تقوا پیشگی و ترک معاصی ، زمینه ی جایگزینی "معصیت" با "ذکر" و "نیایش" و "عمل خیر" فراهم می آورد.... "*

* مبانی سازمان و مدیریت ، علی رضائیان ، انتشارات سمت

پ.ن : از دیشب چند باری این مطلب را خواندم تا شاید متوجه شوم که چه ربطی به خلاقیت و نو آوری و موانع خلاقیت در یک کتاب با موضوع علمی مدیرت دارد ، ولی به نتیجه ای نرسیدم. کسی اگر چیزی می داند من را هم بی خبر نذارد.

پ.ن2 : نمی دانم این قاطی کردن همه چیز با دین و مذهب تا کجا می خواهد ادامه پیدا کند. کی این اساتید ما می خواهند برسند که هر جایی نباید پای مذهب را به میان بکشند. علاوه بر اینکه علم خود را زیر سوال می برند ، گند می زنند به همین چیزی کمی که از مذهب مانده است. یعنی می شود روزی را دید که ببینیم نباید ردپای هر علمی را در متون مقدس ، برای به اثبات رساندن اینکه دین ( علی الخصوص اسلام ) برای همه چیز جواب دارد ، دنبال کرد.

شکنجه در مشهد

2008-04-11T00:04:00.001+04:30

سخنرانی ها ی احمدی نژاد برایم تبدیل شده به کابوس ، به گردو شکستن رو اعصاب. فقط به درد شکنجه می خورد. به شخصه اگر یک ساعت مجبورم کنند یکی از سخنرانی های او را ( خصوصن این آخری را که در مشهد انجام شد ) گوش کنم ، به تمام کارهای کرده و نکرده ی زندگی ام اعتراف می کنم. این مردمی که می روند و سوت هلهله میشکند برای این آدم اعصاب فولادی دارند. در نوع خودش یک فاجعهبه حساب می آید این شخص. نمی دانم درمحفل چه کسی درس سیاست و سیاست ورزی آموخته است. فقط اعتماد به نفسش حرف ندارد. آدم ر از رو می برد.

امروز به آینده فکر می کردم. چیزهایی وسوسه ام می کند. دلم می خواهد تجربه های بزرگ و تازه ای داشته باشم. ریسک های بزرگ. راستش از یکنواختی خوشم نمی آید.

انصافن هر وقت به این لولیان رفتم و نوشته های لیلی نیکو نظر را خواندم ، انرژی گرفتم. چه زمانی که در 40 چراغ می نوشت و چه الان که در وبلاگش می نویسد.

غفلت آغاز نکنیم از آغاز

2008-04-10T17:38:00.000+04:30

تو اگر باز کنی پنجره را

من تو را خواهم برد

به سر رود خروشان حیات

آب این رود به سرچشمه نمی گردد باز

بهتر آن است که غفلت نکنیم از آغاز...

اختیار زنش رو داره

2008-04-10T00:28:00.001+04:30

در دورانی که اعتقادات مذهبی برایم تناقض ایجاد کرده بود ، کتاب حلیه المتقین علامه (؟) مجلسی را از آشنائی گرفتم. به قدری برایم آن روایت ها و نوشته ها غیر عاقلانه و مضحک بودند که بیست صفحه بیشتر نتوانستم دوام بیاورم. همان جاها روایتی بود به این مضمون که اگر زنی در حال نماز باشد و همسرش در آن لحظه میل به هم خوابگی داشته باشد ، بر زن است که نماز خود را سریع تر تمام کند و نیاز شوهر خود را پاسخ گوید. ( فکر می کنم روایت از امام صادق بود ). به قدری برایم سنگین آمد که روزها به آن فکر می کردم ولی هیچ عقلانیتی در آن نمی دیدم. این تنها نمونه ای بود که یادم مانده بود و مربوط بود به همین بحث تجاوز در بستر زناشوئی. بعد از آن وقتی با هر کس بحث می کردم در موردش و سوال می پرسیدم ( از همان قشر مذهبی ) وقتی در برابر استدلال های من جوابی نمی یافتند ، با جملات عوامانه ای مانند " حتمن حکتی دارد " یا " روایت است و حتمن درست است " و جالب تر اینکه " دستوز خداست و چون چرا ندارد " مواجه میشدم. هیچ کس به خودش زحمت ( یا جرات ) نمی داد لحظه ای بیاندیشد که با کدام عقل و برهانی این را می شود اثبات کرد. این وسط چیزی به نام عقل کجا رفته است ؟ آئینی که در اصولش این قدر بر عدالت و کرامت انسان و برایری انسان ها تکیه دارد ، چطور این اعمال را تائید می کند. اینکه یک انسان به عنوان یک برده حساب شود و تنها برای ارضای نیازهای عده ای خاص ( اینجا یعنی مردان ) به دنیا آمده است. جالب اینکه برای قشر زنان ( عوام مذهب ) هم این موضوع را مطرحم کردم بسیار محافظه کارانه برخورد کردند و هیچ حقی برای خودشان در نظر نگرفتندو همان حرف ها تکراری را تحویلم دادند. این ها را گفتم برای اینکه مشکل ما بیشتر از آنکه بحث فرهنگی باشد ، بحث دیدگاه مذهبی است. بحث فقه و فقاهت است که این نا آگاهی ها را در جامعه ی ما به وجود آورده است. تا زمانی که مردم جامه ی ما به این چیزهای عامیانه بها بدهند و ارزش قائل شوند ، کاری از پیش نمی شود برد. تا زمانی که سایه سنگین مذهب خشک و بدون تفکر بر سر این مردمان باشد و مبلغان و تولید کنندگان این اراجیف ( با عرض معذرت ) دارای عزت و احترام در حد پیامبر باشند وضع همین هست. تا وقتی تفکر این مردم پای منبر ها و به دهان و حرف های این ها دوخته شده است اثری از ایجاد فرهنگ نخواهد بود. ایمان مردم ما به همین کتاب ها و روایت هایی است که نه با انسانیت بلکه با اسلام ( از دیدگاه خودم ) کاملن منافات دارد. اگر روی نگرش مردم نسبت به این مسائل فکری نکنیم با این فرهنگ سازی ها ، برای رسیدن به نقطه ی مورد نظر عمر نوح می طلبد.

پ.ن : برای نمونه وقتی خودم از روشنفکرترین زن خانواده ام که ادعای تمایلات فمینیستی هم می کرد در مورد اینکه چرا فلانی این قدر به زن خودش در مورد پوشش و رفت و آمد و کارهایش سخت می گیرد ، جواب شنیدم که " شوهرشه ، اختیار زنش رو داره " ( دقیقن همین جمله ). این هم مانند بقیه دارای همان نگرش عوامانه ی مذهبی است با وجود اینکه کمی نسبت به بقیه سرش به تنش می ارزد.

او برود...

2008-04-09T17:38:00.000+04:30

قبل تر ها ، یعنی زمانی که هنوز در گیر روابط این چنینی نشده بودم ، فکر می کردم بیرون امدن از ان زیاد سخت نیست و قدرتش را دارم که کنار بیایم. ولی حالا که در بطن ماجرا قرار گرفته ام می بینم چندان ساده هم نیست. یا آن زمان من خودم را خیلی قوی فرض می کردم یا اینکه از عمق و تاثیر چنین ماجراهایی اطلاع نداشتم. چندان برایم رهایی از آنسخت شده است که نمی دانم در برابر اتفاق افتادنش چه کار باید کنم. وقتی در وسط کار هستی نمی توانی با دلایل منطقی خود را آرام کنی. اینکه زندگی روال عادی خود را طی می کند و ... . بحث احساس و عواطف هم وسط می آید. یک گوشه ی دلت انگار دارد از وجودت جدا می شود. برای خیلی ها اتفاق افتاده است. نمی شود توصیفش کرد. خیلی چیزها برای من به شخصه این وسط از دست می رود که فکر نمی کنم بتوانم جبرانشان کنم. تجربه ای که به دست آوردم در در برابر این ها که از دست می دهم زیاد نیست. خصوصن وقتی مدت زمان زیادی خودت را درگیر کرده باشی. فراموش کردن و از یاد بردنش هم سخت است. اینکه بخواهی او را و کلی چیزهایی که خواهی نخواهی تو را یاد او می اندازد را در یک گوشه ای از ذهنت مدفون کنی تا جلوی دیدگانت ظاهر نشود. تا وقتی یادش افتادی زخم همان گوشه ی دلت شروع به سوختن نکند. برای یاداوری نشدن این ها باید دوره ای از زندگی ات را ( که خواهی نخواهی بهترین و تکرار ناشدنی ترین آن هم هست ) کم تر مرور کنی... می ترسم از قرار گرفتن در برابر چنین حقیقتی. از تنها شدن برای مدت نامعلومی. تا زمانی که بتوانم خودم را جمع وجور کنم. از اینکه او برود...

...

2008-04-09T11:43:00.001+04:30

می خواهم فرار کنم.به یک جای دور. از همه چیز و همه کس. بروم جایی دور که کسی نداند کیستم. جایی که شاید بفهمم کیستم و چه میخواهم. جایی که شاید بتوانم درمانی پیدا کنم برای این دل سوخته ام. بفهمانم به او که در قد و اندازه های تو نبود این کارها. این همه در گوشش خواندم دست بردار. نمی توانی. قدرتش را نداری. هم خودت را به باد می دهی و هم مرا بیچاره می کنی.

الگو

2008-04-08T17:37:00.001+04:30

صدا و سیما در کنار پخش همین سریال های بدون وقفه و پشت سر هم و فاقد کیفیت ،خوب الگو ها و قالب های حکومت را به خورد مردمی می دهد که تنها سرگرمی مشترکشان در این فضای بسته ، که هیچ صدا و تصویر درستی از خارج مرزها وارد نمی شود ، همین جعبه جادویی است. دختران و زنان خوب و مثبت و فرشته را در قالب چادر و انواع کلمات عرفانی نشان می دهد. به طوری که از نجابت بیش از حدشان حالت بد می شود. از حرف زدن و تفکرشان که به سنشان نمی خورد و بیشتر به راهبه ها و معمین شبیه است تا مردم عادی عصبی می شوی. طوری رفتار می کند که عقل کل است و آزاد. وقتی می شود پاک درست کار که بشود مانند بقیه هم جنسان سنتی خودش و بشود مادری مهربان و همسری فداکار. خود این مردم هم متوجه تعارض این تصاویر با انچه که در واقعیت این جامعه می گذرد نمی شوند.

مشکل اکثریت مردم ما این است که در مورد سنت هایشان کوچک ترین تفکری ندارند. پذیرفتند و بر همان پافشاری می کنند. مانند زمانی که محمد مردم را از پرستیدن بت های بی ارزش و عاجز نفی می کرد و مردم بدون کوچکترین تعقلی تنها می گفتند ما سنت اجدادمان را ادامه می دهیم. اگر همین منبر نشینان و وعاظ را از اغلب قشر مذهبی این جماعت بگیری ، دیگر هیچ چیزی ندارند. نه ایمان برایشان می ماند نه خدا و پیغمبری. تمام علمشان همین روحانیونی هستند که مدت هاست قداستی ندارند. حرف های آن ها را تکرار می کنند. مانند یک ضبط صوت.

سه لینک قابل تامل

2008-04-08T00:41:00.001+04:30

1-تجاوز در بستر زناشوئی / میدان

2- نیمی از طلاق های ایرانیان به دلیل مسائل جنسی است / رادیو زمانه

3- چهار ذکر مصایب / میدان

پس از خواندن این سه لینک کلی سوال و حرف در ذهنم نقش بست که نتوانستم همان جا مرتب کنم و در موردشان بنویسم. گفتم کمی ارام بگیرم و نکاتی را که به ذهنم می اید بنویسم. فعلن ان هایی که دوست دارند بخوانند تا من هم سر فرصت چیزهایی بنویسم.

خانه نشینی

2008-04-08T00:29:00.001+04:30

این پا شکستگی و خانه ماندن از یک طرف خوب بود و از یک طرف بد. خوبی در این بود که این اخر خدمتی ده روزی از پادگان دورم و انگار دارم نفس می کشم. عیبش هم در این است که تمام مدت را نمی توانم در یک جا بند شوم چه برسد که دائم درون خانه باشم. حوصله سر می برد. مجبورم خودم را سرگرم کنم. فعلن که با سریال lost سرم را گرم کردم. هر از گاهی هم وبلاگ ها و خبر ها را می خوانم و در کنارش هم مبانی سازمان و مدیریت علی رضائیان را تورقی میکنم. عی می کنم سرگرم باشم و فکرم را زیاد درگیر برخی مسائل نکنم ( که زیاد موفقیت آمیز نیست ). سوژه های جالبی دارم برای نوشتن. اگر حسش باشد و برسم و ازهمه مهم تر این اینترنت روی اعصاب نرود.

...

2008-04-07T23:42:00.001+04:30

بعضی جاها و بعضی عکس ها بد جور به یاد می مانند. یادآور لحظه های شیرینی هستند که طعم خوششان زود تمام می شوند. دلت می خواست ان روز ( ها ) تا ابد ادامه پیدا می کردند...

...

2008-04-03T03:10:00.000+04:30

مارتین لوتر کینگ در هنگام سخنرانی اش به هنگام دریافت جایزهء نوبل در وصف جامعهء آمریکا جمله ای گفته که وصف الحال جامعهء ایران در این روزهاست: ما باید برای این نسل تاسف بخوریم نه تنها بجهت اعمال و کرداری که افراد بد انجام میدهند بلکه بخاطر سکوت تکان دهنده ای که افراد خوب پیشه کرده اند!

هوس

2008-04-03T01:52:00.003+04:30

من به لب های خیال انگیز تو معتادم !!!!

پ.ن : هوس هوس هوس. گاهی چنان چمبره می زنت در ذهنت که رهایی از آن کار ساده ای نیست. تصور می کنی یک لحظه ی کوتاه و شیرین را بارها و بارها در خیالت. ولی می دانی که در عالم واقعیت دور می شوی از ان و شاید ...

دوربین

2008-04-02T23:58:00.002+04:30

دلم یک دوربین عکاسی درست و حسابی می خواهد و یک مسافرت نیمه طولانی برای گشت و گذار و زدودن این احساس خستگی و روزمرگی. دیدن دنیا از دریچه ی این دستگاه جادوئی باید لذت خاص خودش را داشته باشد. ثبت لحظه های نابی که گذر زمان آن ها را محو می کند و می توانی با فشار شاتر برای همیشه جاودانه شان کنی .
پ.ن : کم توقع هم نیستم. دوربین با امکانات بالا هم می خواهم. یکی نیست بگوید یک نوشابه هم بفرمائید

2008-03-31T01:33:00.002+04:30

...

لحظه ای آسمان تو بنگر چهره ی ارغوانی ام

با غم عشق او خزان شد نوبهار جوانی ام

پ.ن : وقتی در موقعیتی قرار می گیری که می بینی تمام بهانه های زندگی و دلخوشی هایت روبه رویت در حال نابودی و محو شدن است و ناتوانی در برابرشان چه کارباید کرد ؟ باید همین طور نگاه کرد و از دست دادنشان را نظاره کرد ؟ کسی می داند چقدر سخت است دیدن این اتفاق. چقدر درون آدم می سوزد. دقیقن حس می کنی که جگر ادم می سوزد یعنی چه.

Legend of 1900

2008-03-22T19:49:00.000+04:30

افسانه 1900. بعد از مدت ها فیلمی دیدم پر از نت ، پر از موسیقی. پر از حس. پر از نگاه. سرتاسر فیلم پر است از صدای پیانو که غرقت می کند. وقتی باشی درصورتی که هیچ کس حواسش به بودنت نباشد چه حسی داری ؟ وقتی معلوم نباشد کجا به دنیا آمدی و پدر و مادرت کیستند یا حتی کوچک ترین نشانی از وجود نباشد چه کار باید کنی. دیوانه ی ان صحنه دوئل پیانوی فیلم هستم.

پ.ن : این نگاه چیست که همیشه نقطه ی شروع خیلی چیزهاست. چرا گاهی نگاهی ساده در نظر دیگران ، در نظر یک شخص چنان نفوذی دارد که نمی تواند در برابرش مقابله کند ؟ ان آهنگی که 1900 هنگام نگاه آن دخترک می زد خیلی زیبا بود. به دل می نشست. انگار حرف می زد آن نت ها با تو...

...

2008-03-21T02:00:00.001+04:30

زندگی زود می گذرد. سال پیش این موقع اصلن سر حال نبودم. به نوعی عید پارسال زهرم شدم. مجبور بودم این روزها را در یک شهر دیگر ، ان هم درونم جوی که تحمل کردنش درروزهای معمولی کار آسانی نیست ، بگذرانم. ولی امسال راحت بود و بدون این دردسرها. دلم می خواست امسال مانند عید های همیشه نباشد. دیگر این دید و بازدید ها تکراری شده است. دلم یک سفر حسابی می خواست. دوری بزنم دور ایران. بروم شیراز عزیز. امسال هم قسمت نشد. مگر برای سال بعد.

هنوز هم نمی دانم از آمدن سال جدید باید چه حسی داشته باشم. مدت هاست نه زیاد خوشحالم می کند و نه زیاد ناراحت. فقط امیدوارم امسال سال خوبی باشد برایم. اتفاقات مهمی خواهد افتد در این سال. مسیر زندگی ام مشخص خواهد شد. سال مهمی خواهد بود.

پ.ن : به دلیل مشکل اینترنت با کمی تاخیر منتشر شد این پست.

انتخابات

2008-03-21T01:59:00.001+04:30

هنوز هم بحث انتخابات است. خبرهای این هفته ی اخیر را که می خواندم بیشتر بحث سر همین بود. در مورد اینکه چرا رای ندادم بگویم که اعتقادی نداشتم به این انتخابات و درستی آ«. رای دادن فقط مهر تائید می زند بر کارهای هیئت حاکمه. بر دروغ گویی هایشان و به بازی گرفتن شعور مردم. به دزدی ها و فساد و جنایاتشان. اگر هم می شد حداقا یک چهارم مجلس را در دست اصلاح طلبان گذاشت. مگر زمانی که کل مجلس ششم در دستشان بود چه کاری کردند ؟ قدرتی نداشتند. حداکثر کارشان همان تحصن آخر دوره بود که نتیجه اش را حالا دیدند که همه در زمان تعیین صلاحیت از دم تیغ شورای نگهبان گدشتند. به نظرم تاریخ مصرف اصلاح طلبان به پایان رسیده است. دیگر برای مردم رمقی نمانده تا امیدی ببندند. آن ها هم از داخل همین نطام آمدند. در ان هشت سال هم توی سر و کله ی هم می زدند برای قدرت. نمونه اش شیخ اصلاحات ( آقای کروبی ) است که چقدر زود رنگ عوض می کند هر جا که بویی از قدرت می آید. من امید چندانی به درست شدن این وضع ندارم. به قول یکی که می گفت مردم ایران برای بیست سال دیگه رفتند درون پیله ی خودشان. اگر هم قرار بود رای بدهم در این شهر به چه کسی می شد رای داد. وقتی فلاحیان که مشهد را ندیده بشود نماینده اصول گرایان مترقی ( خیلی هم به او می اید این لقب ! ).وقتی فاکر که به قول نوری زاده به زور آمپول و دارو سر و پا مانده است یا برادر سپهبد صیاد شیرازی از نردبان برادرش بالا برود برای رسیدن به خانه ی ملت و همه جا در کنارش عکس های قدی برادر شهیدش باشد ، باید به چه کسی رای داد. بهترین کار همین است که بی خیال رای دادن شوی.

پ.ن : تنها باری که من از رای ندادن پشیمان شدم دور دوم انتخابات ریاست جمهوری بود. باید می رفتم و به رفسنجانی رای می دادم تا گیر تجربه ی جدید و وحشتناک و مضحک احمدی نژاد نیفتم.

باز هم محسن نامجو

2008-03-21T01:57:00.001+04:30

هفته یش در یکی از شبکه های ماهواره ای فیلمی کوتاهی از محسن نامجو دیدم. صحنه هایی از زندگی اش ، از صحبت هایش در مورد موسیقی. آن اوایل بیشتر به خاطر تنوع و طنز خواندنش بود و به خاطر اینکه موسیقی جدیدی نبود. ولی دیدم که نه ، از بعضی از اهنگ هاش و همان حالت دادن به صدایش لذت می برم. حس عجیبی میدهد. وقتی آن غزل حافظ را با مطلع " زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم / طره را تاب نده ... " می خواند و از ته دل فریاد می زد ، من انگار کلمه به کلمه این شعر حافظ لمس می کردم. امروز هم یک ترک صوتی از مصاحبه اش با رادیو بی بی سی گوش می کردم. هر چه بیشتر می گذرد بیشتر از او خوشم می اید. بدون تعارف لذت می برم از خواندنش ، از ساختار شکنی هایش ، از متفاوت بودنش و از شجاعتش در ابراز خلاقیت های ذهنی اش. تا اطلاع ثانوی لذت خواهم برد از این پدیده جدید. مهم نیست برای بقیه مسخره و خنده اور و مضحک است و باشنیدنش سر تکان می دهند. مهم این است که به دل می نشیند این اطوارهایش.

راهنمای چریکی

2008-03-21T01:56:00.001+04:30

این پست را بخوانید. راهنمای خوبی است برای عصیان کردن و تجربه ای جدید. اگر پنج شش سال پیش بود و تفکر الان را داشتم چنین تجربه ای را انجام می دادم. بدون هیچ شک و تردیدی.

ساقیا آمدن عید مبارک باشد

2008-03-20T12:07:00.001+03:30

چون ابر به نوروز رخ لاله بشست

برخیز و به جام باده کن عزم درست

که این سبزی که امروز تماشاگه توست

فردا همه از خاک تو بر خواهد رست

...

2008-02-29T20:19:00.001+03:30

همه عمر بر ندارم سر از اين خمار مستي

كه هنوز من نبودم كه تو در دلم نشستي *

*سعدي شيرازي

ستاره

2008-02-29T20:18:00.001+03:30

...

از نگاهت ، از چشمانت ، از آن چهرهات چنان آتشي مي بارد كه اين درون من را به خاكستر تبديل مي كند. چنان گرمايي دارد كه به سر حد انفجار رسيده ام. نمي دانم چگونه بگويم. گفتني نيست. شايد تو هم يك ستاره دنباله داري باشي كه طي همين مدت وجودم را روشن كردي و بعد بروي. با رفتن تو من چه كنم ؟ يعني بدون تو ، بدون فكر كردن به تو مي شود ادامه داد ؟

6/11/1382

پ.ن : اين را لابه لاي كاغذهايي كه مي خواستم دور بريزم پيداكردم. خواندمش و دوباره ياد آن دوران افتادم. داشگاه و آن بي قراري ها و شيدايي هايم. از اين قسم زياد دارم كه بايد تا اخر امسال دور بريزمشان. دلم گرفته بود و اين بيشترش كرد. نمي دانم اين خصلت جمعه هاست ياد مشكل از خودم است.

بدون عنوان

2008-02-28T17:38:00.001+03:30

1- نمي شود يك بار اين صدا و سيما بگذارد يك سريال را با آرامش نگاه كنيم. تازه داشت خوشم مي امد از خط داستان و بازي بازيگران اين يك مشت پر عقاب. كه باز آن عقايد و سوژه ها نخ نما شده ي تفكر حاكم بر مملكت سايه ي سنگينش را انداخت روي آن. گفتم شايد اين سريال براي خودش خط جديدي باشد. ولي نمي گذارند. آخر كراوات زدن يا نزدن آدم ها چه دخلي به اعتقاداتشان دارد؟ همه جا بايد رد اي اين افكار واپس زده ي ما قبل تارخ باشد حتمن ؟

2- امروز اربعين بود. شبكه هاي تلويزيون كه چيزي نداشتند جز نوحه خواني ، سخنراني تني چند از معمين يا مراسم سينه زني يا سريال هايي كه تعداد نمايشش از انگشتان يك دست هم فراتر رفته است. تنها تصويري كه جالب بود برايم پخش زنده ي عزاداري از كربلا بود. اين سال ها بعد از سقوط صدام فرصت خوبي براي حكومت بود تا هر طور شده احساسات مردم را تحريك كند براي منافعش. آمريكا اين وسط بيشترين كمك را كرد. نشان دادن اين سيل عظيم مردم قطعن احساسات هر كس را تحت تاثير قرار مي دهد. راستش نمي دانم چرا نمي توانم ديگر اين مسائل را درك كنم. بي معني شده اند برايم. در پشتش چيزي نمي بينم. عميقن باور ندارم به اين مسائل. به اين عزاداري ها و اين مراسم. خيلي سعي كردم احساس نزديكي كنم ولي نتوانستم. اين حجم زجر و در سر و سينه زدن اين جماعت را نمي فهمم. شك مي كنم به اين دين و به اين مذهب كه هيچ چيز ندارد. اين مردم به دنبال چه هستند ؟ فقط ظاهر را چسبيده اند. كجاي راه را اشتباه رفتيم ؟ نمي دانم چرا با اينكه مي بينند اين ها ( شيوخ و معمين ) چه بلايي دارند سرشان مي آورند و كوچكترين ارزشي برايشان قائل نيستند ، چرا باز هم حمايتشان مي كنند ؟ چرا تا حرف اين ها مي شود اين قدر محافظه كار بر خورد مي كنند ؟ مشكل فلسفي با مذهب پيدا كرده ام.

3- اين مردم هر چه برسرشان بيايد حقشان است.

4- لعنت بر كسي كه اين خط نمي دانم چي اينترنت را در دوبي و قاهره قطع كرده كه ما براي يك پست وبلاگ اين قدر عذاب بكشيم. آن لنگر كشتي توي سرش بخورد.

اغاز من

2008-02-28T17:37:00.001+03:30

کوه با نخستین سنگ ها آغاز می شود

و انسان با نخستین درد

من با نخستین نگاه تو آغاز شدم...

When You Alone*

2008-02-27T00:12:00.001+03:30

محكوميم به تنهايي. به زمين و زمان هم بزني خودت را باز هم تنهايي. درست مثل خودش. انگار چشم ديدن تنها نبودن افريده هايش را ندارد. از زمان به دنيا آمدن تا مردن ، تجربه ايست منحصر به فرد. متعلق نيست به هيچ كس جز خودت. از درون قفسي تنگ و تاريك به اين دنيا مي ايي و در نهايت در چند متر جا و در تاريكي مي روي. نمي فهمم اين همه تجربه و اين هم اتفاق و اين ها كه بدست مي آوري كجا مي رود. كجا مي تواني ببيني چه چيزي داري با خودت. گاهي اوقات آن چيزي كه سنگيني مي كند بر روحت و بر وجودت كجاست؟ چرا نمي تواني ببيني آن را ؟ آن پر بودن را چظور مي شود ديد؟

خيلي دوست دارم خودم را امشب كامل جلويم پهن كنم و سر تا پا ببينيم. تمام وجودم را. خيلي دوست دارم آن قسمت هايي كه پاره شده را يك جوري وصله پينه كنم. آن زخم ها را ، آن فضاهاي خالي را كه نمي دانم از كي كجابه وجود امده با چيزي پر كنم. برونده ي بعضي چيزها را بايد تا اخر عمر بست. نبيد صدايش را در آورد. جز همان تحربه هي منحصر به فردي است كه احدي بويي ببرد جلوه ي خوشي ندارد. بايد تمام سند هاي خارجي اش را نابود كني و سند هاي دروني اش را مدفون كني در دلت. براي هميشه. تا وقتي كه نشفس مي كشي. تا وقتي زنده هستي. بايد تيزي درد بعضي جيزها را تحمل كني. بايد آن قدر خراشت دهد تا خودش كند شود و ديگر نتواند آزارت دهد. شايد روزي شود تنها سرمايه ات در جايي غير از اين دنيا. در روزي كه نمي داني زمان و جايش را.

پ.ن : امشب حالم خوش نيست. حرضم مي گيرد از سادگي ام. از اين همه اعتماد بي موردي كه مي كنم به همه كس. حوصله هيچ كس را ندارم امشب. يك نوع حس انزجار دارم نسبت به بقيه ( جز يك نفر كه اگر نبود اين قدر آرام نمي شدم )‌

* از اهنگ "رو سر بنه به بالين " محسن نامجو

2008-02-27T00:10:00.001+03:30

هر روزت را با يك هدف شروع كن

پ. ن : بعضي از اين جمله ها وقتي عملي شوند معجزه مي كنند.

ايمان بهتر از نماز

2008-02-24T17:03:00.001+03:30

سوال كرد از نماز فاضل تر چه باشد ؟ يك جواب آنكه گفتيم جان نماز به از نماز ، مع تقريره. جواب دوم كه ايمان به از نماز است. زيرا نماز پنج وقت فريضه است و ايمان پيوسته و نماز به عذري ساقط شود و رخصت تأخير باشد. و تفضيلي ديگر هست ايمان را بر نماز كه ايمان به هيچ عذري ساقط نشود و رخصت تأخير نباشد و ايمان بي نماز منفعت كند و نماز بي ايمان منفعت نكند ، همچون نماز منافقان. و نماز در هر ديني نوع ديگر است و ايمان به هيچ ديني تبدل نگيرد ، احوال او و قبله ي او و غيره متبدل نگردد.

فيه ما فيه - مولانا جلال الدين محمد

پ.ن : مي خواهم دوباره شروع كنم به خواندن فيه ما فيه. هنوز هم شيرين است و نغز.

Calm

2008-02-24T17:01:00.001+03:30

سنتوري

2008-02-24T16:59:00.001+03:30

نه ،‌ نمي شود با اين همه حاشيه اي كه اطراف اين فيلم درست شد ، از خير نديدنش گذشت. وسوسه ي ديدن كار مهرجويي با اين همه سر و صدا بر وجدانيت آدم غلبه مي كند. وقتي مي شنوي كه براي اين فيلم رادان دوره ي اموزش سنتور را طي كرده و خود مهرجويي هم سنتور زن قابلي است يا اينكه بعد از جشنواره سال پيش تا امسال به بهانه هاي مختلف ،‌مانند نداشتن مجوز صداي محسن چاوشي ، جلوي اكرانش را گرفتند ، باعث مي شود كه فيلم را بگيري و ببيني. لذت بردم از فيلم. از حجم موسيقي فيلم. از بازي رادان و تبديل شدنش به علي. از همنوازي پيانو و سنتور هنيه و علي در دوران شور و شوق عاشقي. از سرخوشي با هم بودنشان و به هيچ گرفتن دنيا. كمي دقت كني مي تواني پيدا كني دليل اكران نشدن فيلم را با آن نيش و كنايه هايي كه مي زند به حكومت. با آن مجلس ها و پارتي هايي كه شده تنها دلخوشي اين نسل و چيز ديگري نمانده برايشان. آن سكانس سوسيس سرخ كردن علي و تقسيم كردنش بين آن بي خانمان ها بي نظير يود. افسوس كه محروم مي شويم از ديدن اين فيلم و امثال آن. افسوس كه صفار هرندي ها و شمقدري ها مي شوند تصميم گيرنده كه ما چه چيزي ببينيم يا نبينيم.

هرکه محبوب است، خوب است

2008-02-24T16:58:00.001+03:30

فرمود هرکه محبوب است، خوب است؛ و لایَنعَکس. لازم نیست که هرکه خوب باشد، محبوب باشد. خوبی، جزو ِ محبوبی است و محبوبی، اصل است. چون محبوبی باشد، البته خوبی باشد. جزو ِ چیزی، از کُل‌اش جدا نباشد و ملازم کل باشد.
در زمان ِ مجنون، خوبان بودند از لیلی خوب‌تر؛ اما محبوب ِ مجنون نبودند. مجنون را می‌گفتند که «از لیلی خوب‌ترانند! بر تو بیاریم؟»
او می‌گفت که «آخر، من لیلی را به صورت دوست نمی‌دارم. و لیلی، صورت نیست. لیلی به دست ِ من، هم‌چون جامی‌است؛ من از آن جام، شراب می‌نوشم. پس من عاشق شراب‌ام که از آن می‌نوشم و شما را نظر بر قدح است؛ از شراب آگاه نیستید!»

فيه ما فيه - مولانا جلال الدين محمد

يك هوس...

2008-02-21T14:33:00.001+03:30

گذار

2008-02-19T16:57:00.001+03:30

به همين سادگي 25 سالگي هم تمام شد. روزها خيلي سريع مي گذرند. تمام اتفاقات اين مدت گذشت و رفت توي بايگاني ذهن و شد ياد و خاطره اي براي خودش. انگار كه هرگز آن زمان ها نبوده اند. در حد يك تصوير ذهني شده اند كه گاهي مي آيند و مي روند. خيلي وقت از دست دادم توي اين سال ها. خيلي فرضت ها از دستم رفت. ولي به هر حال راضي ام تا حدي. از جايي كه الان قرار دارم. از راهي كه در پيش گرفتم. درست است كه جند سالي است آرامش فكري و روحي برايم نگذاشته. نمي دانم بايد چه حسي داشته باشد آدم از اينكه يك سال بزرگ تر شده است. فقط حس مي كنم بيشتر از قبل بالغانه تر ( نمي دانم در فارسي چنين تركيبي هست يا نه ؟ ) فكر و عمل مي كنم. هنوز هم تشنه ي تجربه و ياد گرفتنم. بعضي آرزوها دوره ي خاص خود را دارند. خيلي بزرگ نيستند. جاه طلبي ندارند و براي رسيدن به آن ها لازم نيست به كسي آسيب برساني. فقط روحت را ارضاء مي كنند. آرامت مي كنند. متعلق به خودت است و كسي ، حتي اگر خودت هم بخواهي ،‌ نمي تواند شريك شود با تو در آن ها. از اين دست آرزوها زياد داشتم و گاهي حسرت نرسيدن به آن ها زياد مي آيد به سراغم. ولي بايد باور كنم كه ديگر دورانشان تمام شده است. خيلي قبل تر ها بايد به فكرشان مي افتادم. حالا ديگر از آن راه هايي كه مي رسيدم به آن ها گذر كردم و نمي شود برگشت به عقب. بايد به چيزهاي جديد كه كم هم نيستند فكر كنم. دست و پا زدن در گذشته باعث مي شود درجا بزنم و عقب بمانم. حس مي كنم از نظر سني وارد يك دوره ي جديد شده ام. يك حالت گذار دارد براي خودش. نمي دانم طول عمرم بعد از اين چقدر است. سعي مي كنم عرضش را بيشتر كنم.

...

2008-02-15T00:52:00.001+03:30

عشق، آن شراب مقدسی است که خدایان از قلب خود می گیرند و درون قلب انسانها می ریزند.

آن هنگام که عشق شما را می خواند، از آن پیروی کنید، هرچند که راه عشق سخت و پرفراز و نشیب باشد.

یگذارید که در دوستی و محبت، منظوری خاص نباشد. تنها روح دوستی را عمق ببخشید.

عشق خواسته ای دیگر ندارد جز تبلور خویش.

جبران خلیل جبران

عكس

2008-02-15T00:23:00.001+03:30

اين عكس را خيلي دوست دارم. به دليل نورپردازي ، به دليل خود تابلوي دورن عكس.

اي ايران ...

2008-02-15T00:05:00.001+03:30

تا آنجايي كه مي دانم اصولن سرود ملي هر كشوري بايد در مورد خود آن كشور و كلماتي در مورد همان آب و خاك باشد تا حس ميهن دوستي مردمش را تحريك كند. اين وسط ديگر بحث هاي سياسي و مذهبي كاره اي نيستند. امروز وقتي داشتند پرچم را بالا مي بردند و بقيه سرود را همخواني مي كردند ، دقت كردم و ديدم اين سرود هيچ ربطي به ايران ندارد. تنها يك بار نامش برده مي شود. همين. حكايت ضرب المثل ‌" به نام يكي و به كام ديگران " است. كسي كه اين را سروده و ان كه تائيدش كرده احتمالن از معني سرود ملي بي خبر بودند. نمي دانند ديگر در سرود ملي اشخاص مهم نيستند ، مذهب و سياست مهم نيستند. مهم همان مام وطن است. وقتي اي ايران مرحوم بنان ( هر كسي شعر را بخواند شعر و آهنگ هم به نام او سند مي خورد ) را مقايسه مي كني با اين معني زيبايي را مي فهمي. هنوز هم وقتي گروه موزيك گاهي به صورت مارش اي ايران را مي زند يا ان را مي شنوي جايي حس خوبي دست مي دهد به آدم.

كار كار انگليسي هاست

2008-02-15T00:03:00.001+03:30

وقتي به اين همه مشكل اقتصادي در اين كشور فكر مي كنم و اين همه گرفتاري كه مردمش دارند و از صبح تا شب اين طرف و آن طرف مي دوند و باز هم آن هشت پيش نه گرو مي ماند به اين فكر مي كنم مشكل از كجاست ؟ مديريت هاي اشتباه. آدم هاي بي كفايت. شايد هم همه چيز ار بيخ و بن مشكل دارد. شايد هم دليلي فراتر از اين ها دارد. مثل دليل دائي جان ناپلئوني. دست هايي پشت پرده است. جايي مي خواندم كه در كشور كوبا برادر با وجود اين كه اين همه سال دست امريكا جهان خوار از ان جا جدا شده و كشور دست كمونيست ها ولي باز هم زير ساخت هاي اساسي آن دچار مشكل است. در تحليل يكي از اين زير ساخت ها كه حمل و نقل عمومي بود نوشته بود كه وقتي كسي كه براي در آوردن نان و سير كردن شكم زن و بچه اش بيرون مي رود و به خاطر نبودن همين زير ساخت هاي اساسي شب آن قدر خسته و بي رمق است كه ديگر فكرش به آزادي و اعتراض و انقلاب نمي افتد و همين مي شود حاشيه ي امنيت حكومت از نظر داخل. هنوز هم به خاطر مي آورم كتاب تاريخ مدرسه را كه در بالاي بخش شروع سلطنت آقا محمد خان قاجار ، از قول همين خواجه تاجدار نقل قولي داشت كه نوشته بود " اگر مي خواهي به مردم حكومت كني آن ها را گرسنه و بي سواد نگه دار." حالا صبح تا شب بايد جان بكني تا شايد چيزي به دست اوري و بيشتر ارتباط عامه ي مردم با بيرون مرزهاي اين كشور به كلي قطع است و مردم ما در فقراطلاعاتي بدي قرار دارند. ازاين ديد اگر بخواهي گاه كني اين حكومت گران اصلن بي كفايت نيستند. بر عكس بسيار زرنگ و سياست مدارند.

پ.ن : شايد بگوئيد كه اين همه پيشرفت را مگر نمي بيني. بايد بگويم كه الان وضعيت كشور ما شده شبيه شوروي سابق. در سال ها اتحاد جماهير شوروي مردمش از نظر معيشتي و رفاهي به خاطر بسته بودن همين مرزها وضعيت خوبي نداشتند ولي كشورشان در جنگ سرد با آمريكا بود و سعي مي كرد قدرت علمي و پيشرفت هايش را به رخ رقيب بكشد. اولين فضاپيما را آن ها به فضا پرتاب كردند. كلي پيشرفت هاي ديگر داشتند كه شوروي را پيشرو قرار داده بود. اين بودجه ها براي اين پروژه ها از كجا مي آمد ؟ به قول دوستي از شكم مردمشان مي زدند براي نشان دادن قدرتشان.

خاك ...

2008-02-12T15:21:00.001+03:30

بعضي آدم هاي اينجا بي نظيرند. اعتبارشان برايم بسيارزياد است. آدم هايي كه زياد درس نخواندن و اهل روستا و جاهاي محرومند. ولي در برخوردهايم خيلي راحتم با آن ها. كساني كه سال ها عمرشان پشت سنگر ها و دور از خانواده و در سخت ترين شرايط گذشته است و حالا هم با وجود اين همه كمبود باز هم كارشان را مي كنند و حرفي نمي زنند. آن قدر سختي داشتند كه در مقابل اين همه كار و غرهاي فرمانده هاي عصا قورت داده با آرامش برخورد مي كنند. به اندازه ي كلي آدم درس خوانده مي دانند. پر از تجربه اند. هر وقت بيكار مي شوم مي نشينم پاي صحبت هاي اين ها. حسن اين دوران همين آدم هايي است كه مي بيني و اگر دقت كني كلي درس مي تواني بگيري از تك تك خاطره هايشان. اين ها از زندگي چه ديده اند ؟ وقتي مي گويد 110 ماه منطقه بوده مغزم سوت مي كشد. نزديك به ده سال. امروز يكي از همين ها حرف قشنگي زد. گفت وقتي كه جنگ شد رفتيم از خاك كشورمان دفاعي كنيم. در حالي كه از اين خاك يك متر هم سهم ما نبود.

وطن يعني همه آب و همه خك ،‌ تمام " سهم " يك ملت ز " دنيا "

علي طهماسبي

2008-02-12T15:20:00.001+03:30

نمي شد اين صدا سيما به جاي سخنراي اين رحيم پور ازغدي و انصاريان و اين هايي كه مي آيند اين قدر كسالت آور حرف مي زنند ، سخنراني از علي طهماسبي پخش مي كردند. حرف هاي اين كجا و حرف هاي بي سر و ته و پر از نفرت آن ها كجا. اين معناشناسي متون مقدسش بي نظير است. خصوصن اين قسمت هاي اخر كه در مورد وحي است. بسيار زيبا و لطيف تحليل مي كند. كاش اين هايي كه اين قدر ادعا ترويج دينداري مي كنند لطافت او را در صحبت هايشان داشتند.

انقلاب

2008-02-08T22:35:00.001+03:30

اين روزها تلويزيون با برنامه هايش روي اعصاب راه مي رود. هر شبكه كه مي زني برنامه هايي دارد كه داغت را تازه مي كند. هر سال كه مي گذرد تصويرهايي نشان مي دهند كه تا به حال معلوم نيست به چه دليلي نشان نداده بودند. نمونه ي آن هم سخنراني خميني در بهشت زهرا بود ، البته به صورت تكه پاره و جراحي شده. جاهاي حساس و اصل كاري نبود. همان وعده ها و حرف هايي كه در همان جا گفته شد و مدفون شد و كسي حق نداشت تكرارش كند. هر سال كه مي گذرد تبليغات حكومت براي نشان دادن و موجه دادن خوداشن بيشتر مي شود. با دست گذاشتن روي نقاط حساس جامعه ي ايراني. روزي خواهد رسيد كه تاريخ تمام حقايق اين انقلاب را هم رو مي كند. مانند بقيه انقلاب هايي كه با شور و هيجان شروع شد و به نفرت انجاميد. روزي خواهد رسيد كه اين نمايندگان خدا و امام زمان در روي زمين كه به نام خدا حكم مرگ دولتمردان قديم را مي دادند ، مرگ خودشان توسط كسان ديگري مثل خودشان داده خواهد شد. وقتي به اين همه آدم نگاه مي كنم كه ان رزوها به خيابان ها مي امدند و شعار مي دادند حالا در مورد كارشان بپرسي ، چه جواب خواهند داد؟ به قول پيرمرد سپيد مويي " خودم كردم كه لعنت بر خودم باد ".

هيچ است...

2008-02-08T01:17:00.001+03:30

دوران جهان بي مي و ساقي هيچ است

بي زمزمه ي ساز الهي هيچ است

هر چند در احوال جهان مي نگرم

حاصل همه عشرت است و باقي هيچ است

"خيام "

me & you

2008-02-08T01:08:00.001+03:30

...

2008-02-08T00:01:00.001+03:30

يك جمله ،‌ يك كلمه گاهي چنان قدرتي دارد كه اشك چشمانت را جاري مي كند. انگار سنگيني يك بار عظيم درونت را ،‌هامن يك قطره اشك بيرون مي اندازد. مي سوزاند ولي لذت مي بري. امشب هواي دلم باريدن گرفت با يك جمله. چقدر صبر كردم براي شنيدن آن. امشب فقط مي گوشم خدايا شكر به خاطر تمام چيزهايي كه دادي به من.

زمان

2008-02-06T22:49:00.001+03:30

هميشه اين مشكل را دارم. زمانم از دست مي رود. نمي فهمم وقت كم مي آورم يا نمي توانم از زمانم درست استفاده كنم. كساني را مي بينم كه از من هم گرفتار هستند ولي به برنامه هاي جانبي خودشان هم مي رسند. اين روزها در شبانه روز 5 ساعت بيشتر نمي خوابم. ولي باز هم تا به خودم مي آيم مي بينم ساعت شده يازده شب. به نظر مي رسد مديريتم روي زمان در حد صفر كلوين است. وقت خوابيدن يادم مي افتد كه كلي كار را باز فراموش كردم. حتي از ياد مي برم كه آن دفترچه يادداشت را براي اين گرفتم كه كارهايي كه مي خواهم انجام بدهم فراموش نكنم ،‌ ولي هنوز تمام كاغذهايش سفيد است. الان هم چشمانم از شدت كم خوابي درد گرفته اند. باز بايد ببينم چه كارهايي را امروز فراموش كردم.